*نصیبو موانوکوزیموزیسین، نقاش و داستان نویس اهل تانزانیا در آفریقا است.داستان هایش در جراید آمریکایی و اروپایی چاپ می شوند.


                                                           روزهای تابستان

خورشید کم کم طلوع می کرد. در حالی که تو رختخوابم تقلا می کردم نور خفیفی از پنجره ی نیمه باز اتاقم روی چشمان خواب آلودم می تابید.
بلند شدم و مثل گربه به بدنم کش و قوسی دادم؛ از ترس ارواح دور شب گذشته که در خواب دیده بودمشان.استخوان هایم اما به طرز عجیبی صدا کرد و لرزیدم.یک صندلی کهنه کنار تخت بود.طوری روی آن خم شدم که نتوانستم تعادلم را حفظ کنم.رادیو هنوز روشن بود و فضای اتاق سرشار از صدای گوینده ای که گزارش هواشناسی را با شور و شوق می خواند.داشت
می گفت که فردا تمام روز،هوا آفتابی خواهد بود و آسمان هم آبی.رادیو درست تا خود شب روشن ماند تا این که به خواب عمیقی فرورفتم.رویایی عمیق که تجسم آن غیر ممکن بود مرا بلعید.
برای تقسیم بندی زمان ، مرگ را تجسم کردم.دست های بی سر وصدای مرگ جذاب بودند.محاصره¬ام¬ کردند ¬و گردنم را طوری گرفتند که احساس تهوع کردم دلم به هم می خورد.سعی کردم جلو خودم را بگیرم تا بروم به طرف لگنی که گوشه ی اتاق کوچکم بود.یک لیوان¬نصفه را زود برداشتم وسر کشیدم و آب،لاجرعه از گلویم رفت پایین. بعد شیر آب را باز کردم تا قبل از این که سرم را بشویم و مغز سرم خنک شود، آبش خنک شود.
می توانستم صدای گوینده را بشنوم که می گفت ،نسیم ملایمی در حال وزیدن است و دریا هم در اکثر دقایق روز،آرام.
بیرون ،رو درخت ها،پرنده ها مشغول خواندن بودند. بین صدای دیوانه کننده ی عبور تراموا ها و ماشین ها از زیر درخت ها،مردم در حال رفتن به سر کارشان بودند.من در یک لحظه فکری به سرم زد.بعد آرام در حالی که انگاراز خلسه بیرون می آمدم افکاریک روزجدید به ذهنم آمد. روزی که در کمین بود و می توانست مرگی به همراه داشته باشد.یک مکاشفه.مرگ در خیابان ها بود و کسی به آن توجهی نداشت.برای این که به نظر می رسید،هیچ کس، دیگری را نمی شناسد. هنوز هم انگار هر کسی در خیابان قدم می زند.این خیابان ها مکمل قسمتی هستند که بزرگی اش فقط با خود مرگ سنجیده می شود.
سرم هنوز خیس بود. گام هایم را به طرف تخت خواب برداشتم، رویش نشستم.تخت خوابم غژغژ می کرد و من ولو شدم روی روتختی کهنه صورتی و به برگ ریزانی که آرام روی¬سقف جریان داشت،نگاه کردم.حالا پرنده ها با صدای بلند تری آواز می خواندند و من سرانجام توانستم صدای زنی را بشنوم که با فرزندش حرف می زد.از پنجره بیرون را نگاه کردم.آسمان آبی بود با ابرهای به هم پیوسته ی سفید که آرام در حرکت بودند. دودکش آجرقرمزهمان¬جا بود، مثل همیشه. دیوارهای زهواردررفته اش بلندترازساختمان های اطراف بودند.دودکش به وضوح علیه آسمان آبی بود.شبیه بنای یاد بودی که سکوتش را از محیط،وام گرفته باشد.پشت سرش یک تپه ی سبز دیدم با چادرهایی که روی آن واقع شده بود.در سمت غربی تپه،ردیفی از خانه های چوبی با سقف های قرمز وخانه هایی که بخش هایی از آن پشت درخت های کاج مخفی شده بود.
از طبقه پنجم که اتاقم درآن بود،توانستم بخش بیشتری¬از شهر را ببینم با خطوط راه آهن که عبور و مرورآن هامثل نوعی هرج و مرج بود.صبح،ایستگاه شلوغ بود.قطاری داشت تغییر مسیر می داد و یکی از کارگرها مشغول راهنمایی راننده بود.کارگری که شلوار آبی پوشیده و کلاه لبه دار قرمز سرش بود،پرچم زردی را حمل می کرد که با آن به راننده ی قطار علامت می داد.توی دست راستش میله آهنی محکمی نگه داشته بود که از آن فاصله ی دور شبیه اسلحه ای بود که می توانست هر کسی را با کوچکترین ضربه ای از پا در آورد.
می توانستم او و حرکاتش را از پنجره ببینم.آپارتمانی قدیمی که من در آن اقامت داشتم فقط یک بلوک تا ایستگاه راه آهن فاصله داشت.دودکش هیچ دودی را بیرون نمی داد.پنج شنبه بود و کارخانه ی قهوه،تعطیل.هر چهار شنبه و جمعه،دودکش انگار دودی خاکستری بالا می آورد که بویش مشمئز کننده بود.دود،شبیه همسایه ای تنبل،تمام روز آن بالا آویزان بود. مثل وصله ای ناجور که به فیلم نامه اضافه می شود.
بعد ناگهان،هر چیزی غمگین شد.مرد،با پارچه¬ی زرد توی دستش،پیرتر و غمگین تر به نظر رسید. رنگش هم پریده بود.درختان کاج که چشم انداز خانه ها بودند،غمگین و ویران شده به نظر می¬رسیدند.قطارهای منتظردر ایستگاه شبیه تابوت های موتوری بودند. تجمع کوچک مردم را می دیدم که در ایستگاه ساکت ایستاده و به نظر مدت ها بود که مرده بودند و کسی تلاش نمی کرد آن ها را به زندگی بر گرداند.و من به آشپزخانه ی خالی برگشتم.عمیقا در تفکر و آرامش در قبال رفتارهای گوناگون نسبت به مرگ.
□