تا نیفتم به زمین

شهر را باران شست(تاج سر غزل معاصر ایران،حسین منزوی)

یك روز وقتی
از زیر سایه های ملایم خوشبختی
پرسه زنان
به خانه برمی گشتیم
از زیر سایه های مرتب مصنوعی
مردان ارشیتكت را دیدم
در صف كراوات
چرت میزدند
ماندن چقدر حقارت آور است
وقتی كه عزم تو ماندن باشد
حتی روز
پنجره ها به سمت تاریكی
باز می شوند
اگر بتوانی موقع رسیدن را درك كنی
برای رفتن
همیشه فرصت هست
این دریچه را باز كن
چه همهمه ای می آید
گویا
مرغ و متكا توزیع می كنند
اینها كه در صف ایستاده اند
به خوردن و خوابیدن معتادند
وقتی بهانه ای
برای بودن نداشته باشی
در صف ایستادن
خود بهانه می شود
و برای زدودن خستگی بعد از صف
ورق زدن
یك كلكسیون تمبر
چقدر به نظرت جالب می آید
امروز
در روزنامه خواندم
ته سیگارهای چرچیل را
به قیمت گزافی فروخته اند
آه خدایا
آدم برای سقوط
چه شتابی دارد
دیروز در باغ وحش
شمپانزه ای دیدم
كه به نظریه داروین
فكر می كرد
چگونه می توان
با این همه تفاوت
بی تفاوت ماند؟
پشت این حصار
چه سیاهی عظیمی خوابیده است
به دلم گفتم:برگرد برای رفتن فكری بكنیم(سلمان هراتی)

حضور بعضی از آدم ها را باید غنیمت شمرد، چه نبودشان جبران ناپذیر است.یکی مثل همین مژده دقیقی که باید پیش از نوشتن نامش از واژه «خانم»استفاده کرد؛واژه ای که نشان دهد او چقدر متین است و خاکی و این خصایل زمانی جلب توجه می کند که بدانیم او یک سر و گردن نسبت به بسیاری از مترجمان روزگار خود بهتر است.

روز گذشته برای دیدار با این مترجم شریف مهمانش بودم و دقایقی را با او گپ زدم.اما آنچه برای این وب لاگ برگزیده­ام خبر چاپ کتابش است؛مجموعه داستان زیبایی به نام نقشه هایت را بسوزان.این مجموعه را از دست ندهید.می توانید نُه داستان ناب را در این مجموعه بخوانید و حظ کنید.نشر نیلوفر این مجموعه را به زیور طبع آراسته است و چه نیکو رسمی است که این ناشر قدر مژده دقیقی را می داند.

این شعر را بخوانید و اگر راه دستتان بود ترانه اش را پیدا کنید و به گوش جان،نیوش.باشد که لذتش را ببرید.این آهنگ را حداقل 15 سال پیش شنیده­ام اما هنوزم برایم تازگی دارد.

Artist: Roxette

Song: She's Got The Look

walking like a man

hitting like a hammer

she's a juvenile scam.

Never was a quitter

tasty like a raindrop

she's got the look.

Heavenly bound cause heaven's got a number

when she's spinning me around

kissing is a colour.

Her loving is a wild dog

she's got the look.

chorus:

She's got the look.

(She's got the look.)

She's got the look.

(She's got the look.)

What in the world can make a brown-eyed girl turn blue.

When everything I'll ever do I'll do for you and I go:

la la la la la she's got the look.

Fire in the ice naked to the t-bone is a lover's disguise.

Banging on the head drum

shaking like a mad bull

she's got the look.

Swaying to the band

moving like a hammer she's a miracle man.

Loving is the ocean

kissing is the wet sand

she's got the look.

Chorus

walking like a man

hitting like a hammer

she's a juvenile scam.

Never was a quitter

tasty like a raindrop

she's got the look.

And she goes: na na na na na na na na na na na na na na na.

Chorus

What in the world can make you so blue,

When everything I'll ever do I'll do for you and I go:

la la la la la...... na na na na na na na na na na na shes got the look

na na na na na na na na na na na na na shes got the look

na na na na na na na na na na na na na shes got the look

na na na na na na na na na na na na na shes got the look

نمی شود خبر خوش را گذاشت برای بعد.نمی شود گفت بعدا می گویم.احمد پوری نازنین تماس گرفت و گفت کتابش،یعنی همان رمانی که پیشتر در این وبلاگ وعده اش را داده بودم،منتشر شد و مخاطبان 

می توانند از شنبه (احتمالا)این رمان را از نشر چشمه بخرند. اسمش هم این است:دو قدم این ور خط. حتما بخوانید و نظر بدهید که نخستین رمان این مترجم پیشانی بلند چطور از آب درآمده است.

همه ما در برابر دهشت، باکره هستیم؛همانطور که در برابر نخستین لذت جنسی باکره ایم.(رمان سفر به انتهای شب، نوشته لویی فردینان سلین-ترجمه فرهاد غبرایی)

پیروزی

پاسدار اسارت نیست

این کهنه قصه را

زنجیر های پاره به من گفتند..!(نصرت رحمانی)

امشب جشن رونمایی کتاب عمران صلاحی بود.درد آور این جاست که باید از نازنینی چون او با فعل ماضی یاد کنیم، چه او در نظر حداقل من حقیر از خیلی­ها زنده­تر است.مراسم در طبقه دوم کتابفروشی نشر ثالث برگزار شد و از آنجا که زنده یاد صلاحی مردی پیشانی بلند بود،چه بسیار بزگوارانی که در مراسم رونمایی کتاب زندگی­اش حضور یافتند.از احمد پوری عزیز گرفته تا بزرگوارانی چون منوچهر احترامی،مهدی غبرایی،اسدالله امرایی، هوشنگ مرادی کرمانی،سیمین بهبهانی،سید علی صالحی،کامبیز درم بخش،محمد بهارلو و چند نفر دیگر که نامشان در ذهنم نماند یا نخواستم بماند. اتفاقا بدی این قضیه جایی است که نمی­خواهی نامی در ذهنت بیتوته کند اما نمی­شود.ذهنت گاه چنان لجوج می­شود و جزییات را در خودش ضبط می کند که راهی جز سر خم کردن نداری.

زنده یاد صلاحی هیچ وقت خودش را نگرفت،به رغم این که از بسیاری بالاتر بود.به قول پسرش یاشار صلاحی که حالا دست کم در ظاهر ردی از روزهای جوانی عمران بر چهره دارد،پدرش هرگز دفتر کاری برای نوشتن نداشت و بیشتر مواقع در آشپرخانه می­نوشت.خب تا این جای کار مهم نیست اما وقتی می خواهی نامی از صلاحی ببری باید از اشعارش بگویی و از طنازی هایش که تمام نشدنی بود.آن روزها اگر بودی باید به خودت می­گفتی «ز فیض ابر چه حاصل،گیاه سوخته را»ابری مانند صلاحی بالای سر ما بود اما قدرش را چنان که باید و شاید ندانستیم؛شدیم همان «گیاه سوخته» وباز به این جا می­رسی که ذهنت یاری نمی­کند از تمام لطافت طبع صلاحی بنویسی اما چهره کسانی که نمی­خواهی به یاد بسپاریشان،جلو چشمت است.

صلاحی همان بود که یک روز همه را دعوت کرد که بچه شوند و بروند به دنیای ژله­ای بچه­ها:«میایی بچه بشیم به آسمون نیگا کنیم» اگر تا این جای کار با شاعر همراه نمی­شدی دوباره تو را می خواند:«می یایی قلبارو مثل بادبادک هوا کنیم» و حالا تو دیگر با او رهسپار شده بودی و عنان اختیار از کف داده بودی.راستی می­دانستی صلاحی دلش می خواست کجا خانه داشته باشد:«من دلم می­خواهد خانه­ای داشته باشم در آب/آب یعنی همه خوبی ها»باز هم از صلاحی نشانه بدهم؟باشد.دلم می­خواهد به معشوقه­ام،وقتی آنجا کسی نیست الا من و او، در گوش بگویم:«حُبابا چشم حسودن که همه می ترکن/سینه های نازتو وقتی تماشا می کنن»از صلاحی می­شود به اندازه مهربانی­اش گفت؛این که نبودش بدجوری آدم را اذیت می­کند.

حالا دلم می­خواهد مثل تیتراژ خیلی از فیلم­ها که بازیگر متفاوت را با «و»متمایز می­کنند،من هم از زحمت­کش این مجموعه یعنی «تاریخ شفاهی» یاد کنم.از او که بی ادعا آستین همت بالا زد تا تاریخ ناگفته بزرگان این عرصه را مکتوب کند و بدهد دست من و شما.او محمد هاشم اکبریانی است که باید چنین معرفی شود:« و محمد هاشم اکبریانی»می­دانی،در یک تیم ورزشی،خیلی­ها تلاش می­کنند تا یک بازیکن در شرایط ایده­آل باشد اما در نهایت پول میلیونی را بازیکن و مربی می­گیرند و آدم­های سایه نشین،بی ادعا به کارشان ادامه می­دهند.نبودشان به این می­ماند که آجری را از دل دیوار بیرون کشی؛می ریزد،فرو می­پاشد و تازه می­فهمی قدر و منزلت او را.«اگر یادمان بود و باران گرفت/نگاهی به احساس گلها کنیم.»باید به اکبریانی خسته نباشید گفت که کماکان جاری است و سایه­نشین و این سایه­نشینی چنان «حدس یک گُل، پشت دیوار»،زیباست.

بودن یا نبودن آدم هایی که بودشان نعمت است و نبودشان چون به دوش کشیدن بار گناه تمام تاریخ بشری.شاید برای همین بود که چند روز این وبلاگ را ننوشتم چون اخراج از روزنامه خورشید حس و حالی برایم باقی نگذاشته بود.اخراج مساله ای نیست چون در نهایت به خودت می­گویی باب سلیقه بالا دستی ها نبودی و در خروجی را به تو نشان دادند.اما وقتی می شنوی که دلیل اخراج 35 نفر از روزنامه ای که تا چند روز دیگر قرار بود روی دکه قرار گیرد و تو با گروهی از دوستانت،فارغ از هر زنده باد و مرده باد،می­خواستی فقط کار مطبوعاتی انجام دهی و پول در بیاوری(البته این دو مورد یعنی کار مطبوعاتی و پول در آوردن مانند همخوانی خربزه با عسل است) ،صدا زدن یکدیگر به اسم کوچک بود و پوشیدن لباس رنگی و نداشتن ریش،به حال خودت  تاسف می خوری.اشکالی ندارد.پای ما را ببرند،روی دست هایمان راه می رویم.

بودن یا نبودن.من هم فکر می کنم مساله این است.چون نبودن آدم هایی مانند اسدالله امرایی،احمد پوری،محسن فرجی،فرزین شیرزادی و دیگرانی که با شنیدن این خبر فقط تلاش کردند ذره ای از بار این درد بکاهند،درد آور است و بودن کسانی که به حکم روابط و حمایت روزنامه کیهان سر کار آمدند،جای بسی تاسف دارد.

اسد امرایی وقتی از پشت تلفن ابراز همدردی کرد،بیش از آن که نشان دهد انسان است،نشان داد که روح حرفه ای گری را می شناسد؛و برای همین باید به بودن چنین آدم هایی در اطرافم ببالم.

امروز با محسن فرجی به دیدن احمد پوری رفتم و لذتی دو چندان نصیبم شد.پوری حقیقتا مانند رود جاری است.فردا هم اگر عمری باقی ماند می روم پیش اسد امرایی تا بیش از پیش باور کنم بودن یا نبودن،مساله این است.

و اما یک خبر خوش که حلاوتش تمام نشدنی است.رمان احمد پوری تا چند روز دیگر به بازار می آید.امروز طرح روی جلدش را هم دیدیم.امیدوارم این رمان نظر خوانندگان را مانند ترجمه های کم نظیر مولف جلب کند.